อัพบล็อกทุกวันที่ 5 เดือน มีนาคมของทุกปี เนื่องจากเป็นวันเกิดตัวเอง 555+ แต่รู้สึกว่ามันดูสวยดีที่ได้มีเลขวันที่นี้ทุกปี

 

 

16 ปีที่ผ่านมาเหมือนมันยาวนานนะ แต่มันก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆที่ผ่านไปแล้ว บางวันยังนึกถึงตอนที่เรียนประถม หรือ อนุบาลอยู่เลย เพื่อนที่คบกันมา ถ้าตั้งแต่อนุบาลคงจะจำกันไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังอยากเจอ แต่ตอนนี้ชื่อเพื่อนในช่วงนี้เริ่มเลือนลาง ใครที่เข้ามาอ่าน แล้วอยู่ สัมมาชีวศิลป์บ้าง ตอนนี้อายุประมาณ 16- 18 ปี อาจจะเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกันก็ได้นะ 55+

ส่วนตอนประถม อันนี้ยังจำได้ดี ติดต่ออยู่บ้างเป็นบางคน รวมแล้วตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนกันมา 7 ปีแล้วเนาะ แพร์ กุ๊ก รุ่ง เจ้ ปั๊ป ไอกานต์ถิด ไอเงาะ ไอเป็ด ไอตั้ว ไอบุ๊ค (ไม่รู้ว่าหลังๆนี้ยังจำกันได้อยู่ป่าว) ยังเหลือใครตกค้างอีกป่าวเนี่ย ใครที่เรียนพญาไทรุ่นนี้ก็ทักทายกันได้นะจ๊ะ จบปี 45 มั้ง ทบทวนห้องอีกทีเผื่อมีใครเข้ามาเห็น ป. 1/6 2/6 3/8 4/9 5/5 6/1

 

เพื่อนตอนมัธยมปัจจุบันก็ยังคบกันมาจนถึงตอนนี้ เอ่ยชื่อคงไม่หมดแน่ๆเลย ก็รู้ๆกันอยู่นะ SW.104 ตั้งแต่ ม. 1.9 2.7 3.8 แล้วก็ 104-03 ทุกคน อิอิิอิ

ดีใจ...ที่ได้มีเพื่อนอย่างพวกแก

ซึ้งใจ...ในมิตรภาพที่เรามีให้แก่กัน

เสียใจ...ที่บางครั้งทำอะไรให้เพื่อนไม่พอใจ และ เสียใจ...ที่ไม่ได้เจอเพื่อนเก่าเท่าไหร่เลย

ขอบคุณ..ในทุกสิ่งที่พวกแกให้ชั้นมา เราเก็บไว้เสมอ และขอบคุณ...กำลังใจที่มีให้กันมาโดยตลอด

รักนะ...คงเป็นคำที่อยากบอกกับเพื่อนทุกคนที่เราเคยมี รักพวกแกทุกคนโว้ยยยยย !!!!~

 

เพื่อนแล้ว ก็ต้องมาที่ครูและโรงเรียน ชีวิตเราเวลาส่วนมากก็อยู่ในโรงเรียนเหมือนกัน ดังนั้นทั้งสองอย่างก็เป็นสิ่งที่สำคัญมากๆด้วย

ขอขอบคุณ คุณครูทั้งหลายที่เคยได้ให้การอบรมสั่งสอนมาโดยตลอดทั้งที่เป็นครูอนุบาล คุณครูตอนประถามและมัธยม ทั้งคุณครูประจำชั้นและคุณครูที่สอนตามรายวิชาต่างๆ ถ้าไม่มีคุณครูตอนนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง

ยังคงจำครั้งแรกที่ถูกครูตีได้ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนประถม เพียงแค่เราไม่ได้พูดว่า คะ และอีกหลายๆครั้งที่โดนทำโทษ เรารู้ว่าที่ครูตีเพราะอยากให้ลูกศิษย์ได้้ดี จึงไม่เคยโกรธครูเลย

ขอบคุณ...ในทุกๆความรู้

ขอบคุณ...ทุกๆการอบรมสั่งสอน

ขอบคุณ...หยาดเหงื่อและการทุ่มเทแรงกายแรงใจ

ขอบคุณ...ที่ทำให้หนูมีวันนี้ได้ ขอบคุณจริงๆคะ

 

มีอีกสิ่งหนึ่งที่ถ้าไม่ขอบคุณในการมีชีวิตมาก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว นั่นก็คือ พ่อแม่ ครอบครัว ญาติพี่น้องทั้งหลาย

ตอนเด็กๆ จำได้เสมอว่า พ่อสอนอะไรให้มากมาย พ่อสอนให้เราใจเย็นมากขึ้น สอนให้เรามองดูสิ่งต่างๆรอบตัว ให้เราสังเกต จดจำ และมองโลกในแง่ดี สอนให้รักธรรมชาติ รักการท่องเที่ยว รักในเสียงเพลง พ่อสอนให้เราเป็นคนดี พ่อสอนให้เราทุกอย่างที่เราควรจะเป็น ประโยคที่พ่อมักจะพูดอยู่เป็นหระจำ มีไม่กี่ประโยคและเราจำได้ดี Don't worry, be happy หรือ ทุกเช้าเวลาไปรร.พ่อมักอวยพรให้ทุกวัน Have a nice day จนมันเป็นความเคยชินอย่างหนึ่ง

แม่มักจะเป็นผู้ทำอาหารให้เรากินเสมอๆ ทุกวันแม่ต้องใช้เวลาทั้งช่วงเช้า ช่วงเย็นมาเตรียมอาหารให้ครอบครัว ทั้งวันแม่จะคอยทำความสะอาดบ้าน ทำงานบ้านต่างๆ ซักผ้า ล้างจาน ตากผ้า ถูพื้น กวาดบ้าน แม่ทำให้เราทุกอย่าง ตอนนี้แม่ป่วยอยู่เราก็อยากทำอะไรเพื่อแม่บ้างไำม่ใช่เพียงแต่ลมปากพูด อยากทำจริงๆ อยากใ้ห้แม่สบายใจ ไม่เหนื่อย และมีความสุข

พี่บ้าที่เราชอบว่า พี่ก็สอนอะไรให้เราตั้งเยอะ พี่สอนให้เรารู้จัก และพยายามในการวาดภาพให้ดีขึ้นเรื่อยๆ พี่สอนความคิด ความรู้ เทคนิคในงานต่างๆ น้องตัวแสบที่ชอบทะเลาะกันอยู่เป็นประจำ ไม่ได้สอนเราโดยตรงแต่มันสอนให้เรารู้จักคำว่าเสียสละ คำว่าอภัย คำว่า ช่วยเหลือ ทำให้เรามีความเป็นผู้นำมากขึ้น รับผิดชอบมากขึ้น และรักในครอบครัวมากขึ้น

 

 

ขอบคุณพ่อแม่ที่ทำให้เราเกิดมา และทำให้เราเป็นคนดี ขอบคุณ ฟ้าและกรีนที่เราเป็นสามพี่น้องกันมาตลอด และตลอดไป ขอบคุณญาติๆทั้งหลายที่คอยให้ความช่วยเหลือ และสิ่งดีๆ

I love Papa Mama Farh Green and my relationship. Thank you so much

 

Ps. ปีนี้ขนมเค้กอร่อย 555+ ชอบครึ่งนึงเป็นรสชอคโกแลต อีกครึงนึงเป็นรสส้ม

แถมอีกนิด ปีนี้ยังไม่ได้ของขวัญเลย แต่ได้ตุ๊กตาหมีมาจากร้านอาหารที่ไปกินชื่อร้านมักปั๊มบนเสื้อหมีด้วยหงะ ร้านหัวปลาช่องนนทรี น้องหมีเลยชื่อ หัวปลาไปตามระเบียบ กร๊ากกกกก ฮา

 

 

edit @ 6 Mar 2008 14:40:26 by Arun-chan

edit @ 6 Mar 2008 15:22:45 by Arun-chan